Archief voor de ‘Spanning en Angst bij Presenteren’ categorie

Ontspannen spreken met deze simpele oefening!

Gepubliceerd 04 juni 2012 door Lianne Ebbinkhuijsen

Vlak voordat je het woord neemt in een presentatie, is je adrenalinepeil van nature wat hoger. Fysiek zul je dat ergens in je lichaam kunnen waarnemen. Je hartslag gaat omhoog, je ademhaling wordt korter of je merkt iets anders in je lichaam. Dat is allemaal volkomen normaal. Bovendien zorgt de adrenaline er voor dat je alert bent.

Hoe dan om te gaan met dit ongemakkelijke moment vlak vóór aanvang? Allereerst is het van belang dat je er niet mee in gevecht gaat. Dat je het onder controle ‘moeten’ krijgen van dit lijfelijk ongemak niet tot doel maakt. Nutteloos, en het maakt het ongemak alleen maar sterker.

Handig is het wel om een ritueel met jezelf af te spreken. Maar maak ook dat niet te groot en te ingewikkeld, anders wordt ook dit een doel op zich. Wat in zijn algemeenheid bijvoorbeeld helpt, is om in de ruimte aanwezig te zijn waar je zult spreken. Als je ‘back-stage’ bent in geval van een groot publiek, trek je dan niet terug, maar wees alvast ‘aanwezig’ achter het ‘gordijn’.

Ons visuele systeem kan ons enorm helpen om ‘aanwezig te zijn’. Als je namelijk met ontspannen ogen de ruimte inkijkt, kan ook de rest van jou mee-ontspannen.

Om dit effect nog meer in te zetten als ontspanning vóór je opkomst, kun je de volgende oogoefening doen. Deze is super simpel en één van mijn favorieten. De oefening is bovendien overal uit te voeren en zeer effectief!

  1. Stel je voor dat je een meter of 5 vóór je uit een grote klok ziet. Zo eentje met een meter doorsnede
  2. ‘Warm je ogen op’ door te kijken naar 12, vervolgens naar 3, dan naar 6, naar 9 en weer naar 12. Houd je hoofd  hierbij stil
  3. Doe dit 3 keer en dan 3 keer de andere kant op

De overdreven bewegingen van je ogen, maken je losser en relaxed. Je kunt daardoor nog beter je ogen beschikbaar houden voor je publiek terwijl je spreekt. En daar zul je de echte ontspanning vinden; in de verbinding met je publiek!

Stop deze oefening in je toolbox als spreker en ik lees graag je ervaringen of reactie hieronder.

Het inleidend praatje voor de vuist weg

Gepubliceerd 27 juli 2011 door Lianne Ebbinkhuijsen

Soms komt het moment op je af en soms voel je gewoon dat het jouw moment is om het te doen; een spontane openingstoespraak. Een bijeenkomst, feestje of diner… er zijn nog steeds teveel situaties waarin een openingswoord past en niemand aangewezen danwel ‘geprogrammeerd’ staat.

Dit kan soms tot acute stress leiden, zowel bij de organisator van het event als voor degene die kort van tevoren gevraagd wordt om het inleidend woord te doen. Wat doe je als dit op jouw pad komt? Daar valt veel over te vertellen en ik deel graag mijn 3 favoriete tips hierover.

1) Check je mindset! Realiseer je dat het niet een diepgaande, creatieve of lachwekkende speech moet worden. Er staan en aanwezig zijn voor de aanwezigen is al 90% van de klus!

2) Ken het doel van een openingstoespraak. De functie van het eerste woord doen is een kloof dichten. Mensen laten landen in de setting van het moment. In het begin moeten mensen altijd wennen aan elkaar; de luisteraars moeten wennen aan de spreker, de spreker aan de luisteraars en de luisteraars moeten ook wennen aan de andere luisteraars. Het gaat dus om verbinding en niet zozeer om boeiende informatie.

3) Hou het kort, rustig en helder

* 3a Heb je de houvast nodig van een korte voorbereiding, gebruik dan maximaal 3 minipuntjes. 3 Is altijd een handig getal. Voor jezelf om op je pad te blijven en niet teveel uit te weiden. Voor het publiek om te kunnen absorberen wat je zegt EN om te kunnen landen in de setting (het doel!). 1 of 2 zinnen per ‘minipuntje’ zijn echt genoeg. Een voorbeeld van 3 ‘mini-puntjes’; een woord van dank voor het aanwezig zijn/ uitgenodigd te zijn, enkele zinnen over waarom het bijzonder is om hier en nu op deze plek bij elkaar te zijn en tot slot een oproep om alle aandacht of plezier te richten op wat komen gaat.

* 3b Is er helemaal geen tijd vooraf? Ga staan, haal een keer adem, stel je ogen en je rust beschikbaar. Voel waar op dat moment behoefte aan is en in welke ‘energie’ je publiek zich bevindt. Spreek dan met de woorden die in je opkomen. Dit heet spreken met ‘Relational Presence’ [letterlijk; relationele aanwezigheid].

Relational Presence is overigens is een basiskwaliteit voor elke spreker om in elke context de meest moeiteloze speech te kunnen houden.
Veel succes en veel presence gewenst!

Je reactie lees ik graag hieronder.

Hoe een helder zelfbeeld bijdraagt aan ontspannen spreken

Gepubliceerd 11 februari 2011 door Lianne Ebbinkhuijsen

Veel mensen vinden het moeilijk om te kijken naar zichzelf. En dan bedoel ik jezelf echt onder ogen zien. In alle facetten. Professionals die ik ondersteun geef ik altijd videobeelden mee van hun presentaties. Alleen al het gegeven dat iemand zijn eigen presentatie mag bekijken, roept zowel nieuwsgierigheid als een ongemakkelijk gevoel op.

De nieuwsgierigheid komt vaak voort uit de brandende vraag “hoe kom ik over?” Daar lijkt meteen een soort universele onzekerheid in te schuilen. De paradox die ik zie, is dat mensen graag willen weten wat hun beeld is dat ze overbrengen, maar er vaak zelf niet echt, echt goed naar willen kijken…

Waar zit ‘m dat nou in? Deze spanning vloeit onder andere voort uit een stuk onvoorspelbaarheid.
In dit geval met name het niet zeker weten wat je gaat ontdekken en… het niet zeker weten of je wel kunt omgaan met wat je leert over jezelf.

Norbert Netten behandelt zelfbeeld in zijn boek ‘Nooit meer Zenuwachtig’: “Zelfbeeld is zoals jij denkt dat je bent. En dat beeld hoeft niet te kloppen met wie je werkelijk bent.” Je kunt eigenschappen hebben [1] waar je je niet bewust van bent of [2] die je helemaal niet wilt hebben. Deze onbewuste of ontkende eigenschappen kunnen voor veel spanning zorgen. Dat geldt ook voor [3] eigenschappen die je niet hebt….maar wel denkt te hebben!

Elke presentatie is dus een confrontatie tussen je zelfbeeld en jezelf. Je wilt op een bepaalde manier overkomen en zijn. Als je merkt dat dat niet lukt, dan ligt de neiging op de loer om je eigenschappen uit de weg te gaan. Die hou je maar het liefst buiten jezelf.

Een voorbeeld:

Henk ontdekt op video dat ie in een presentatie enorm de lolbroek uithangt. Hij ziet zichzelf ook wel als een gangmaker en ja dit doet ie eigenlijk altijd als hij spreekt. Tweemaal zijn video bekijken, houdt hij niet vol. Hij vindt zichzelf vreselijk en eigenlijk herkent hij zichzelf niet helemaal. Hij vindt het echt ‘over de top’. Als hij de uitnodiging aanvaardt om zijn oordelen te laten voor wat ze zijn, kan hij nogmaals kijken naar zijn beelden, maar nu meer als waarnemer. Henk merkt na een tijdje dat hij naar een duidelijke spreker kijkt, die heldere zinnen en punten maakt!

(Video)beelden, constructieve feedback en … jouw spiegel (!) kunnen je antwoord geven op vragen over je zelfbeeld en hoe je overkomt.
Als je eens wat vaker en langer kijkt… kun je ook gaan zien wat jouw publiek echt ziet.

Je echt bewust worden van je eigenschappen, is een belangrijke stap voor een ontspannen presentatie.
De kans dat je jezelf verrast met jezelf wordt kleiner; eigenschappen komen zo niet als een duveltje uit een doosje op je af. De voorspelbaarheid neemt toe en spanning neemt af.

Bovendien geef je jezelf de kans om nieuw terrein bij jezelf te ontdekken waarmee je nog beter kan gaan presenteren.
Want vaak worden er ook nieuwe kwaliteiten duidelijk, die je nog beter en meer ontspannen laten presenteren.

Kijk eens wat vaker en langer in de spiegel of naar je (video) beelden. Kijk nog een keer. En nog een keer. Word zo elke keer meer comfortabel met jezelf en je zelfvertrouwen groeit.

Veel succes met jouw ontspannen presentatie.

Je reactie op dit artikel lees ik graag hieronder.

3 redenen om snel als zelfstandige professional te spreken in het openbaar

Gepubliceerd 29 november 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Veel zelfstandige professionals zijn al jaren bezig voordat ze zich zichtbaar maken met presentaties. Na wat leuke klussen te hebben gedaan, worden ze gevraagd om een lezing of ‘praatje’ te houden of ze willen workshops organiseren. In netwerken mogen ze ‘iets over zichzelf en hun dienst’ vertellen. Ook worden ze geïnspireerd op het moment dat ze zelf toehoorder zijn bij andere sprekers en zien ze de kansen voor zichzelf.

Luister je graag naar de audio van dit artikel klik hier:

Het besef ontstaat dat ze beter vóór de groep dan in de groep kunnen zijn. Meestal een moment waarop ze aan ‘uitbreiden’ of ‘groeien’ denken. Ze vinden dat ze er dan aan toe zijn om hun bereik te vergroten.

Ga maar na hoe het ook alweer was om te beginnen. Ongetwijfeld stak je veel tijd in een bedrijfsnaam, een huisstijl, een website, netwerken en gesprekken voeren zodat mensen je leren kennen. Ook nog je expertise bijschaven, want je concurrenten hebben ook allerlei mooie opleidingen en certificaten op hun websites staan. En … merken dat het soms toch wel even duurt voordat het echt begint te ‘lopen’.

Presentaties houden wordt vaak niet als eerste optie overwogen om klanten aan te trekken. Het is eng en moeilijk en het kost veel voorbereiding… en o ja, er moeten toch eerst klanten komen!?  Een paradox die je naar mijn idee juist tegenhoudt om meteen een succesvolle ondernemer te worden en die jou belemmert om je idee en het moois dat jij te bieden hebt, echt in de wereld te zetten. Dagelijks, echt dagelijks hoor ik “ja dat spreken ga ik ook echt nog doen.”

Hoe zou je leven als professionele dienstverlener eruit zien als je het omdraait?
Precies, als je nu al zou beginnen met spreken voor groepen. Meteen zodra je een aanbod hebt… een coaching, strategisch advies, healing, teamtraining, dieetprogramma, een ontwerp, een social media adviesgesprek, noem maar op. Als je een idee in de vorm van een dienst of product hebt, kun je er morgen al een wervende presentatie over houden!

Er bestaat geen voorgeschreven moment of stadium. Het kan nu al voor je werken. Zelfs nog zonder dat je een website hebt, logo of mooie offertemap. En een huiskamer met een groep geïnteresseerden voldoet prima om nu te beginnen met groepsgewijze zichtbaarheid en…klanten krijgen. Een congreszaal is echt niet meteen nodig.

Los van het stadium waarin je zit als ondernemer stel ik de vraag hardop: wat kan spreken in het openbaar nu al voor je betekenen? Stel je voor dat je nu zou kunnen presenteren. Kun je dan zien, horen of voelen…:

1)    dat je snel in aanraking komt met veel potentiële klanten  en geïnteresseerden die je wilt bereiken? De vijver waarin je roert wordt sneller groter dan met 1 op 1 gesprekken. Je kunt bijvoorbeeld snel veel mensen vinden die je nieuwsbrief of blog gaan lezen, zodat je zichtbaar voor ze blijft. Met de juiste vaardigheden kun je in een groep zelfs direct klanten krijgen.

2)     dat je aanzien en vertrouwen bij mensen stijgt, puur door het staan voor een groep? Je kunt live je expertise aantonen en je ideeën delen. Ze zien je sneller als de deskundige bij wie ze aan kunnen kloppen en waarderen dat wat jij te bieden hebt ook meer. Vertrouwen is DE factor voor succesvol ondernemerschap en het aantrekken van klanten.

3)    dat je het onderzoeken van je angsten en belemmeringen niet langer uitstelt? Je zult je vrijer als ondernemer voelen, zodat je sneller doet wat je wilt doen. Vele zelfstandige professionals hebben enorme ambities en mooie ideeën,  maar worden tegengehouden door 1 ding; hun mindset. En vrijheid is voor velen juist een belangrijke reden om ondernemer te worden! Je zet jezelf in een andere energie.

Natuurlijk zijn er een heleboel bezwaren. Het is voor de meesten heel erg spannend. Ondernemen is spannend. Ik kan je hoofd zowat horen ratelen. En dan ben je echt geen uitzondering. Hoe dit en dat moet, en wat je dan moet zeggen, dat er niemand op je zit te wachten, dat je je niet goed genoeg voelt en ga zo maar door. Angsten, overtuigingen en excuses. Ik hoor ze in mijn werk elke dag.

 En dit is nou precies waar ondernemen over gaat; het aangaan van je zichtbaarheid en gaan voor je waarden en verlangens als zelfstandige professional. Dat betekent ook leren omgaan met je ‘bezwaren’ en leren je energie te richten op activiteiten die zelfvertrouwen, vrijheid en succes genereren. Zo’n activiteit bij uitstek is spreken voor je publiek.

Ik gun jou veel klanten, aanzien en vertrouwen en een onbelemmerd ondernemerschap.
Ik gun je … veel presentaties!

Je reactie op dit artikel lees ik graag hieronder.

De kracht van entrainment

Gepubliceerd 30 september 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Zit je wel eens in een zaal bij een spreker die jou als toehoorder helemaal mee kan nemen? Zo’n spreker waar je je eventjes één mee voelt, los van het inhoudelijke verhaal dat ie brengt en los van wat ie doet? Vaak een spreker die op de een of andere manier helemaal ‘klopt’, die comfortabel met zichzelf is en met het publiek. Zo iemand waar je je gewoon prettig bij voelt, zonder dat je kunt verklaren waarom. Het lijkt wel magie…. Dit artikel gaat over deze ‘magie’, een verschijnsel dat mijns inziens erg onderbelicht is. En denk niet dat dit alleen voor de gevorderde spreker is weggelegd, integendeel! Ik vertaal het naar praktische oefeningen en tips.

Ik kijk en luister graag naar sprekers en probeer altijd dat te ontdekken wat weinig moeite kost en veel effect heeft. Zo verdiep ik me al een tijd in wat sommigen ‘entrainment’ noemen. Klinkt hoogdravend, maar het is een fysisch verschijnsel dat ons allen beïnvloedt.

Het is de tendens van twee bewegende lichamen om in één ritme te komen zodat ze in harmonie bewegen. Alsof ze in dezelfde frequentie komen, al is dit laatste echt mijn eigen beschrijving. Want ondanks dat het universeel is en in vele wetenschappen verschijnt, is de werking eigenlijk nog niet helemaal duidelijk.

Het bekendste voorbeeld van entrainment gaat over klokken die na verloop van tijd hetzelfde ritme gaan slaan als ze dicht bij elkaar hangen (in fase lopen). Een ander voorbeeld is dat vrouwen binnen eenzelfde leefgemeenschap (gezin, klooster) na een tijd ervaren dat hun menstruatiecyclus gelijk loopt met die van andere vrouwen. Of wat te denken van individueel pulserende hartspiercellen die synchroon gaan kloppen als ze dicht bij elkaar komen. Het gaat over wederzijdse energetische beïnvloeding.

Prachtig allemaal maar wat heeft dit nu met presenteren te maken?
Entrainen wordt vertaald als ‘volgen’, ‘meevoeren’ of ‘instappen.’ Voor iemand die presenteert kan het op heel veel manieren een rol spelen. Het kan een functie hebben voor jezelf, namelijk voor de afstemming van je gedachten, je gevoel en je fysiek. Er bestaat zelfs zoiets als ‘brainwave entrainment’ waardoor je meer zelfvertrouwen en slimheid zou ontwikkelen. Het kan ook een rol spelen in hoe je het publiek beïnvloedt. Ik beperk me in dit artikel tot jou als spreker.

Zelf-entrainment zoals ik het noem, gaat over de processen en ritmes binnen in jou. Voor de momenten dat je je zenuwachtig voelt of als er een spannend moment in de presentatie aanbreekt. Denk aan moeilijke vragen of het moment waarop je om een order vraagt bij een acquisitiepresentatie. En eigenlijk alle momenten waarop je dreigt in valkuilen of oude patronen te vallen.

Elke stress reductie strategie begint met ons vermogen om gas(tempo) terug te nemen. Net zoveel zodat we ons bewust worden van het hier en nu, het huidig moment. Als we namelijk in het hier en nu zijn hebben we toegang tot ons bewust functioneren en kunnen we keuzes maken.

We kunnen bijvoorbeeld kiezen om eens goed adem te halen of om eens rustig in de ruimte te kijken en iemands ogen op te zoeken, in plaats van druk te zijn met de volgende taak of sneller en meer te gaan spreken.

Wat blijkt in de praktijk; zodra je in staat bent om te vertragen, ‘entrainen’ je interne processen! Zo eenvoudig kan het zijn! Er ontstaat meer afstemming binnen in jou. Gedachten gaan minder met je aan de haal. Je lichaam komt tot rust en de verbinding met je verhaal en je publiek kan zich herstellen. Welke keus je ook maakt om jezelf te vertragen, je stress reduceert en je wordt je meer bewust van je aanwezigheid in het hier en nu. Dan is de cirkel weer rond, want als je dat ervaart ben je vrij om een volgende keuze te maken als je presenteert. Leiderschap terwijl je spreekt!

Puur het ontwikkelen van je vermogen om te vertragen als je voor een groep staat kan je als spreker drastisch versterken. Het gaat dan om niet zo hard proberen om iets tot stand te brengen. Minder doen dus. Oefen het maar eens in de praktijk of voor de spiegel. Vertraag maar eens tegelijk je spreektempo, bewegingen en ademhaling en wees benieuwd naar wat er dan ontstaat….

Met minder moeite en energie meer bereiken als je presenteert en meer persoonlijk leiderschap ontwikkelen. Wie wil dat niet? Ik blijf me verder verdiepen in entrainment, graag tot de volgende tips!

Je reactie op dit artikel lees ik graag hieronder.

Vergeten wat je wilde zeggen?

Gepubliceerd 17 augustus 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Je staat onder de douche. De ochtend voor een belangrijke presentatie. Je hebt je goed voorbereid en je draait een generale repetitie af. Er komen fantastische zinnen uit je mond en je voelt je blij met hoe je klinkt. Echter, tijdens de presentatie komen die mooie woorden niet over je lippen. Je kunt je helemaal niet meer herinneren hoe die prachtige zinnen ook alweer liepen en dat ene punt, met die magische woorden die je geoefend had, maak je niet.

Herken je dit? Herken je ook de irritatie achteraf over hoe mooi het had kunnen zijn en wat je nog allemaal wilde zeggen, maar niet gezegd is?
Ik, als geboren perfectionist, had het regelmatig. Ik ging nog beter mijn best doen om de juiste zinnen te bedenken en leerde ze dan uit mijn hoofd. Maar mijn presentatie werd daardoor alleen maar killer, saaier en moeizamer.

Pas jaren later leerde ik hoe dat makkelijker en beter kan. Ik ontdekte met welke paradox ik me al die tijd had beziggehouden. Puur het inzicht daarin gaf me direct perspectief om het anders te gaan doen.

Als je namelijk van tevoren prachtige en gepolijste zinnen ontwerpt, schep je voor jezelf de voorwaarden om te gaan vergeten! Het gaat tijdens je presentatie namelijk nooit (!) zoals je van tevoren bedenkt en je eisenpakket (met name aan jezelf) stijgt naarmate je meer ‘programmeert’. Je acceptatiegraad voor jezelf en je imperfecties daalt en dat geeft frustratie achteraf. Ook als er iets misloopt dat niets met woorden te maken heeft!

Het zijn met name de gehechtheid aan je mooie creaties en het geloof dat het dan pas ‘goed’ is wat je doet, die je ruimte sterk beperken. Er blijft minder ruimte voor de woorden die in het moment en ‘on the spot’ vanzelf kunnen ontstaan. Je ‘mooie zin willen zeggen’ maakt ook dat je jezelf blijft dwingen in je geheugen te graven, omdat het zo en zo gezegd moet worden. De beste boodschap lever je echter als je jezelf toestaat om echt en eenvoudig te zijn. Natuurlijk heb je wel een goede structuur en ideeën over de inhoud nodig om je doel te kunnen bereiken. Uiteindelijk wil je wel je idee, dienst of product ‘verkopen’ met je verhaal. Maar uitgedokterde zinnen heb je niet nodig om een goede en professionele presentatie neer te zetten.

Wat kun je nu al doen om hiermee aan de slag te gaan? Ik geef je alvast drie tips;

1) Accepteren dat je net als in een gesprek met iemand niet van tevoren hoeft te weten wat je precies gaat zeggen. Als je bij vrienden verslag doet van je vakantie bedenk je ook niet van tevoren dat je wel alle bezienswaardigheden genoemd moet hebben om een indruk te geven. Laat staan met gestileerde zinnen. Voor sommigen kan het ook helpen om de aanname los te laten dat een ‘professionele presentatie moet bestaan uit mooie woorden of gevatte zinnen’.

2) Bij de voorbereiding bepalen wat je in hoofdlijnen gaat vertellen, [“het verhaal van Herbert die alle tekst uitschreef”] maar niet het hoe uitwerken of uitschrijven. [“Herbert is een ervaren spreker die bij elke presentatie al weken ….”]

3) Op je cue-card gebruik je alleen steekwoorden die de aftrap geven van een verhaal [Herbert]. Een cue-card is een spiekbriefje dat maximaal de grootte heeft van een ansichtkaart. Heb je meer nodig, gebruik dan alleen ‘chunks’ (stukken of happen) uit je verhaal, geen zinnen (Herbert – alle tekst – draad kwijt).

Probeer ook eens het volgende; in plaats van steekwoorden op je cue-card een plaatje, symbool of tekeningetje gebruiken. Dus beelden en geen woorden; dan dwing je jezelf om tijdens de presentatie je verhaal te vertellen in het moment zoals alleen jij dat kunt vertellen.

Kortom; de beste taal heb je al in huis. Natuurlijk is een onderliggende structuur van belang en kun je kort geheugensteuntjes meenemen, maar presentaties uitwerken tot op het niveau van zinnen is niet nodig.
‘Keep it simple’ en ga voor moeiteloosheid.

Je reactie op dit artikel lees ik graag hieronder.

Oogcontact ‘maken’ is niet nodig

Gepubliceerd 17 juni 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.

Heb jij last van het zichtbaarheidsmonster?

Gepubliceerd 24 maart 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Het wezenlijke probleem van mijn klanten is dat ze niet zo zichtbaar zijn als ze zouden willen en als ze nodig vinden, om hun ambities waar te maken. En effectieve zichtbaarheid is een must om te kunnen floreren.

Kun jij jezelf presenteren op zo’n manier dat je de juiste mensen in groten getale naar je toe trekt en daar iets mee bereikt. Als professional ontkom je er niet aan om jezelf en je verhaal voor veel mensen ‘live’ te brengen om echt succesvol te zijn. Bijvoorbeeld:
- Ondernemers die zich presenteren op netwerken of die spreken voor doelgroepen om klanten aan te trekken
- Professionals die binnen organisaties presentaties houden waarmee ze zichzelf en hun ideeën voor het voetlicht brengen en zich duidelijk profileren
- Dienstverleners met bijzondere kennis die meer bekendheid willen krijgen door het spreken voor grote groepen

De gevolgen van te beperkte zichtbaarheid zijn enorm. Carrièrestappen worden nooit of erg laat gemaakt. Het dagelijks mislopen van klanten en opdrachten. Kennis die niet te gelde wordt gemaakt. Soms maanden of jaren lang. Hang er maar eens bedragen aan en je schrikt. De persoonlijke stress en frustratie ervan nog daargelaten!

Niet goed zichtbaar zijn heeft twee kanten: niet kunnen en/of niet durven:
Als niet-kunner weet je niet hoe je je uitdrukt of wat je moet doen of juist moet laten om goed zichtbaar te zijn. Dit is gelukkig te leren. Je kunt leren welke verhalen, hulpmiddelen en structuren bijdragen aan je boodschap waarmee je je publiek bereikt.

Voor niet-durvers is soms het pure zichtbaarheidsangst. Spreekangst komt meteen op als het om presenteren gaat. Maar zichtbaarheidsangst heeft vaak ook subtielere vormen: telefoonangst, voorstelrondjesangst, angst voor autoriteiten, angst voor kritiek of afwijzing enzovoorts. Deze angsten variëren van flinke zenuwen tot ware paniek.

Overigens ontkennen de meeste niet-durvers zelf dat angst een rol speelt! Vaak uit gêne of onwetendheid. Het komt namelijk heel vaak voor dat iemand stelselmatig presentatiesituaties vermijdt of uitstelt.

Dit probleem komt op enorm grote schaal voor. Denk aan het versturen van een mail in plaats van iemand persoonlijk te woord te staan. Of in een vergadering gewoonweg niet het woord nemen en achteraf alle deelnemers toch nog even individueel aanspreken. Hang aan alle ‘vermijding’ maar eens een tijd en geldfactor en je komt tot schrikbarende bedragen en veel gemiste kansen.

Hoe komt dat nou? Het antwoord schuilt in diepere lagen in ons; belemmerende overtuigingen en een laag zelfbeeld. Dit werkt vaak op onbewust niveau en daarom kan het gebeuren dat iemand zichzelf jarenlang in de weg zit.

Hoe doorbreek je nou zo’n patroon van zelfsabotage? De eerste stappen kun je zelf al maken:

a) Allereerst vraagt het inzicht en moed om te kunnen zeggen dat je jezelf zichtbaar maken, lastig vindt. Zonder het besef van het echte probleem, kun je het niet oplossen. Dus stel jezelf de vraag; wat vermijd ik stelselmatig of stel ik uit als het gaat om mijzelf zichtbaar te maken?
b) Dan is het van belang om herhalende gedachten en ‘self-talk’ naar boven te halen die een rol spelen op het moment dat je het er moeilijk mee hebt. Wat stuurt jou diep van binnen? De meesten onder ons dragen gedachten met zich mee als ‘ik ben niet belangrijk’ of ‘niemand is geinteresseerd in wat ik te zeggen heb’ of nog iets anders.
c) Onderzoek doen naar het waarheidsgehalte van die gedachten. Gedachten alleen vormen geen probleem. Een probleem ontstaat wel als we ze zien als keiharde waarheden. Bijvoorbeeld; ‘ik stel niets voor’, ik val door de mand’, ‘ik kan het niet’ of ‘het kost mij te veel energie’. Zijn ze echt, echt waar?

Als zulke belemmeringen hun werking verliezen, kun je veel makkelijker contact maken met de innerlijke spreker in jou en het verlangen om jezelf te laten zien met je unieke kwaliteiten.
Het zou toch jammer zijn als de wereld verstoken moet blijven van jou en je ideeën?
Ik leef namelijk in de overtuiging dat iedereen iets te vertellen heeft.
Jij ook….?

Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.
Je reactie op dit artikel is welkom.

Hoe stop ik "Ik ben niet goed genoeg"?

Gepubliceerd 27 januari 2010 door Lianne Ebbinkhuijsen

Ik ken eigenlijk niemand die er geen last van heeft (gehad); het diepliggend statement over jezelf dat je niet goed genoeg bent…
Bij een overtuiging is het zo dat het om een stelling gaat die voor jou een waarheid is als een koe! Daar bedoel ik mee dat je op dit moment heel goed tegen jezelf kunt zeggen; “Natuurlijk ben ik goed genoeg, kijk maar wat ik allemaal heb bereikt, durf en ambieer”. Je kunt vaststellen dat het niet waar hoeft te zijn.

Maar diep, diep van binnen leeft er toch nog “Ik ben niet goed genoeg”. Dit hindert je juist als het moeilijk wordt of als je een lastige taak te doen hebt. Onbewust word je namelijk aangestuurd met “ik ben niet goed genoeg” en gaan de dingen niet zoals je wenst. Je voelt je ‘te klein’ of zelfs onmachtig.

Belemmerende overtuigingen zijn een bodem voor angst en zenuwen bij presenteren. Ze staan je in de weg om vrij voor een groep te staan en je kunt niet laten zien wat je in huis hebt. Ze hinderen overigens je hele functioneren en je dagelijks leven.

Het zijn overigens niet gedachten die het echte probleem vormen. Een probleem ontstaat wel als we onze gedachten geloven alsof ze de waarheid zijn.

Wat zijn overtuigingen dan precies? Het zijn brede en algemene stellingen (generalisaties) die we maken over anderen, het leven en onszelf. Het zijn geen feiten, maar we handelen ernaar alsof het feitelijk zo is. Het is onze versie van de werkelijkheid, gebaseerd op wat we voelen en waarnemen over onze ervaringen. Vaak hebben ze een zwaar oordeel. Soms zijn het die herhalende stemmetjes in het hoofd en anderen zeggen ze hardop. Bijvoorbeeld: “Het leven is zwaar” – “Ieder krijgt zijn portie ellende“ – “Als ik een fout maak, word ik afgewezen” of “Wat ik te zeggen heb, is niet belangrijk”. En zo zorgt de laatste er absoluut voor dat je met moeite het woord neemt of jezelf profileert.

Hoe kom je aan die stoorzenders? Je wordt er in ieder geval niet mee geboren. Als pasgeborene ben je een compleet pakketje zuivere mogelijkheden. Daar hoeft niets aan opsmuk bij. Ze ontstaan in de loop van je leven. Vaak juist in je jonge jaren.

Overtuigingen ontstaan door breed te generaliseren, door een algemene betekenis toe te kennen aan de gebeurtenissen in je leven. Kinderen zijn daar goed in. Ze zien de dingen vaak zwart/wit en heel erg breed. Als ze op hun donder krijgen concluderen ze snel dat ze niet goed genoeg zijn. Als ze een ouder of kleuterjuf horen zuchten concluderen ze weer dat ze niet goed genoeg zijn. En dat vele vele malen, gedurende vele jaren.

Zelf had ik ooit behoorlijk last van “Ik ben niet goed genoeg” en andere rotzinnen. Ik ging op zoek naar hoe je die monsters de nek omdraait. Een lange weg liep van Albert Ellis (RET) en Byron Katie naar Tony Robbins en nog veel meer. Ik zag wel opening, maar vond niet precies wat ik zocht. Ik leerde namelijk dat wat ik ooit concludeerde uit mijn ervaringen (vooral als kind), fout of op zijn minst irreëel zou zijn geweest. Daar werd ik niet vrolijk van. Ik voelde me al ‘niet goed’ en nog meer besef van fouten hielp me niet.

Verder moest ik allerlei tegengestelde regels, omkeringen of nieuwe betere gepimpte zinnen gaan gebruiken en inprenten. Affirmaties heten ze. Soms wel 30 dagen lang, XX keer per dag (“ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg, ik ben wel goed genoeg….” pfff). Vreemd, want diep van binnen geloofde ik dat toch niet?

Ik was toch nog steeds in mijn wezen een compleet mens? Waarom zouden nieuwe of betere regels dan nodig zijn? Dat voelde als dingen erbij plakken die niet van mij zijn.

Ieder individu geeft een eigen betekenis aan dingen. Zo kan ik bij het zien van een lucifer denken aan kaarsjes en de veilige warmte van thuis voelen. Een ander kan denken aan een gevaarlijke brand en angst ervaren. Iemand kan ook denken aan een barbecueparty en in de stress schieten omdat er veel voorbereid moet worden en weer een ander heeft juist voorpret over de op handen zijnde maaltijd. Iedereen geeft dus een eigen betekenis aan alles om hem heen.

Het laatste zetje in de goede richting kwam voor mij van Morty Lefkoe (VS); “Als wij de betekenis aan de dingen, mensen en ervaringen geven….dan heeft de gebeurtenis of ervaring zelf geen betekenis.”
Gebeurtenissen hebben geen inherente betekenis! Ze gebeuren (punt).
Dit besef sloeg bij mij in als een bom. Ik hoef dus ook niet aan alles betekenis te geven…

Prettig voor het nu, maar hoe kom je dan los van die diepgewortelde sturing van ‘Ik ben niet goed genoeg’? Door te onderzoeken en te accepteren dat er ook andere mogelijke conclusies zijn dan die ene die je altijd en stelselmatig hebt getrokken uit je ervaringen. Daarmee is jouw interpretatie niet fout (geweest), maar puur het besef dat er andere interpretaties bestaan voor dezelfde gebeurtenissen, maakt dat je brein ‘Ik ben niet goed genoeg’ niet meer als DE waarheid beschouwt, maar als EEN mogelijkheid.

Ik had als kind dus niets fouts of irreëels gedaan. Ik kon gewoon nog niet beseffen dat er ook andere interpretaties mogelijk waren voor wat er gebeurde. Ook hoefde ik me niet bezig te houden met een schuldvraag “Wie heeft mij dat aangedaan” (ouders/beroepsopvoeders/vriendjes), want IK gaf betekenis aan de dingen om me heen. Wat een bevrijding.

Dat wat ik jaren als DE waarheid met me meedroeg, bleek niet DE waarheid. Het bestond nooit in de wereld, alleen in mijn hoofd.
Met dat besef verdwenen de oordelen en de gevoelslading uit de woorden “Ik ben niet goed genoeg”…. Voorgoed! Het zijn nu alleen nog woorden die geen werking meer hebben.

Maar dat is niet het enige wat het me opleverde. Puur het besef dat een gebeurtenis geen betekenis heeft an sich, maakt dat ik er niet snel hinderende overtuigingen bij krijg!

Deze winst en vrijheid gun ik iedereen.
Veel succes met jouw persoonlijke groei in zichtbaarheid en presenteren.

Je reactie op dit artikel is van harte welkom.

Wat te doen bij zenuwen voor een groot publiek

Gepubliceerd 12 augustus 2009 door Lianne Ebbinkhuijsen

Een volle zaal. Tweehonderd hoofden zijn gericht op jou. Je voelt je hartslag in je keel. Terwijl je toch al eerder voor groepen hebt gestaan. Je zenuwen lijken met je aan de haal te gaan. Wat kun je doen met zenuwen die je vlak voor je presentatie of speech overvallen omdat je voor een grotere groep staat dan je gewend bent? Daarover gaat dit artikel.

Laatst belde Roy voor een telefonische coaching. “Ik heb vreselijk last van zenuwen en jij kunt mij daar vast vanaf helpen.” Of ik nog snelle tips heb voor zijn spreekangst. Roy presenteert regelmatig, maar dit keer bestaat het publiek uit zo’n 200 mensen en normaal spreekt hij voor groepen van maximaal 40 personen. Hij zegt dat hij daarom voor het eerst last heeft van spreekangst en over twee dagen is het al zover.

“Komt die angst nu pas op?” Vraag ik hem. Nee, de spanning neemt al dagen toe en nu is het zo heftig dat hij diarree heeft. Letterlijk ‘hoge nood’ dus. Het komt vaak voor dat sprekers die menen nooit (echt nooit) last te hebben van zenuwen, al ruim voor een presentatie wel degelijk een aanrollend en stijgend spanningsniveau hebben. Vooral als de context van de speech een andere is dan waar ze bekend mee zijn. Ze drukken de spanning weg door het er maar niet over te hebben of in zichzelf te ontkennen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het moment suprême. Bij het aanbreken van het eerste spreekmoment stijgt de adrenaline nog eens extra met allerlei ongewenste fysieke symptomen als gevolg.

Het is belangrijk te leren om in een vroeg stadium spanning te onderkennen en daar uiting aan te geven. Je kunt pas jezelf leiden als je zelfbewust bent. Dit vraagt om een ander proces dan tips en trucs toepassen. Die les knoopt Roy in zijn oren voor een volgend keer. Hij is geschrokken van zichzelf en wil in de nabije toekomst hier verder met me aan werken. Zo’n verrassing wil hij nooit meer.

Voor nu is het besef voldoende dat alleen hijzelf de sturing kan organiseren die nodig is om de toespraak te houden. Als een klein kind wil hij zich daarom laven aan de tips die hem NU moeten redden en hij wil ALLE tips die ik heb! Met deze paniek krijgt hij juist minder adviezen. Het bewust toepassen van allerlei instructies aan jezelf in een angstige situatie, is al een hele opgaaf. De kunst is om je dan juist te beperken…..!

1) Om te beginnen is het effectief om je gedachten te onderzoeken die de grootste spanning opleveren. Bij een groter publiek zijn dit vaak gedachten die ongelijkwaardigheid uitdrukken (ik ben alleen, zij zijn met velen). Ze zijn onhandig en niet nodig. Pure energieverspilling. Ze verdienen je aandacht niet. Vervang ze door gedachten die een gelijkwaardigheid met je toehoorders uitdrukken. Voel maar eens het verschil tussen: “Zitten al die mensen wel op mij te wachten? Als die massa maar niet ziet dat ik zenuwachtig ben” -en- “Ik mag mijzelf en mijn verhaal zo dadelijk neerzetten voor veel mensen die hier wat aan hebben, ik voel adrenaline in mijn lijf en dat mag.” Het is de interpretatie die je een irreëel beeld verschaft en de tip is om het interne conflict in je hoofd los te laten.

2) Beschouw die massa van zoveel mensen als vele losse ‘relaties’ die je kunt aangaan. Roy geeft toe dat ie in één op één situaties geen diarree krijgt van de zenuwen. Even echt de aandacht voor elk individu dat je aankijkt. Aankijkt met… zachte ontspannen ogen. Energie volgt je aandacht.  Er ontstaat vanzelf contact met je publiek  waar je ontspanning in vindt.
Diezelfde middag nog kan Roy dit oefenen in een vergadering die hij voorzit. Telkens met één iemand zijn terwijl je spreekt.

3) Start je presentatie met stilte, zodat jij en je publiek een moment hebben om aan te komen. Je kunt even wennen aan elkaar en aan de nieuwe situatie. Met name bij een groter publiek is dit cruciaal. In het begin van een presentatie is er altijd een natuurlijk gat tussen spreker en publiek dat overbrugd moet worden, voordat er ruimte is om een boodschap te plaatsen. Jij kunt als spreker zo het publiek energetisch gezien overzien en ‘omvatten’ en beter in het moment komen om te speechen.

De dag na zijn toespraak belt Roy spontaan op; de tips maakten een wereld van verschil. Hij is tevreden. Onhandige gedachten zoveel mogelijk laten gaan, geeft rust. En in stilte voor publiek beginnen helpt je om je aandacht te mobiliseren. Als ik hem vraag naar zijn grootste winstpunt zegt hij; “zo’n groot publiek is eigenlijk je grootste vriend, ik kan daar nog meer gebruik van maken. Dat principe van één op één met iemand zijn uit je publiek was voor mij een ware eyeopener. Het werkte enorm ontspannend!”

Je reactie op dit artikel is welkom.