Oogcontact ‘maken’ is niet nodig

Aangereden worden terwijl je fietst op een fietspad. Het overkwam mij onlangs bijna. De bestuurder had me niet gezien. Dat geloofde ik. Ze schrok nl enorm toen ze me van mijn fiets af zag springen. Vele excuses volgden.

Het probleem was niet haar zicht. Het had alles te maken met aandacht. Met de juiste aandacht ook. Ze heeft absoluut met haar hoofd van links naar rechts gedraaid voor ze het fietspad overstak, dat heb ik gezien! Maar ze had niet haar aandacht gericht op haar omgeving. Niet onbelangrijk als je aan het verkeer deelneemt.

Ik zie het ook terug in presentaties. Een spreker die het hoofd ronddraait en de ogen ongemerkt meeneemt. Ietwat glazig of schokkerig soms en te snel over de ziel van het publiek heen bewegend. Ik krijg dan de indruk alsof ie alleen met zichzelf bezig is. Mensen in het publiek voelen dit ook. Ze voelen dat ze geen onderdeel zijn van het feestje, mocht de speech dan al een ‘feestjes-niveau’ hebben.

Er zijn ook sprekers die lang en actief ‘oog-con-tact’ met luisteraars maken. Met van die priemende koplampen die iets vooruit lijken te stuwen. Ik krijg dan meestal de neiging weg te willen. Dan is er wel ‘oogcontact’ geweest, maar voor mij waren de lijnen niet verbonden. Net zoals een voice-mail bericht van iemand die boos op je is; er is een contactmoment maar zonder ‘verbinding’.

Waarom is verbinding eigenlijk belangrijk? Daar kan ik kort en krachtig over zijn; relatie gaat namelijk vóór de inhoud. Als je publiek niet voelt dat jij als spreker voor hen aanwezig bent, zullen ze onbewust ‘nee’ tegen je zeggen. Ze haken af. Ze kijken misschien nog wel naar je, maar ze nemen je boodschap niet op.

Hoe zit het dan precies met die ogen als je presenteert? Hoe maak je goed oogcontact, krijg ik vaak als leervraag toegeworpen. Ik op mijn beurt vraag dan ‘is het nodig dat je iets (actief) ‘maakt’? Het pretendeert dat je het ook voor ‘elkaar kunt krijgen’ dat ‘oog-con-tact’, jij zelf in je eentje. Kijk toch eens hoe goed ik ‘oogcontact’ kan ‘maken’!

Voor mij is het geen verdienste noch een activiteit. Wat ik ooit leerde is dat je niet zo je best hoeft te doen met je ogen als je spreekt. Je hoeft alleen maar met je aandacht via je ogen ‘beschikbaar’ te zijn. Beschikbaar met neutrale en ontspannen ogen. Zoals naar een weiland met koeien kijken. En verder….eigenlijk niets! Dit heeft meer te maken met zijn dan met iets doen.

Eigenlijk doe je niets, alleen neutraal en onbevooroordeeld kijken, zodat je benieuwd kunt zijn naar wat er dan gebeurt en welke woorden zich aandienen. Er ontstaat daarmee een perifere, brede open blik. Er ontstaat ruimte. Ruimte tussen jou en al die gedachten die je zo in de weg kunnen zitten als je presenteert (“Ze zullen wel…”, “Wat als……” of “Ik ben niet….” etc.), ruimte voor de juiste woorden en ruimte voor verbinding. Het idee erachter is dat contact, of verbinding zo je wilt, namelijk vanzelf ontstaat als je beschikbaar bent.

Het lijkt een subtiel verschil in woorden ‘oogcontact maken’ of ‘beschikbare zijn via je ogen’, maar het effect terwijl je presenteert is enorm en onbegrensd! Wat ik zie als mensen beschikbaar zijn via hun ogen, is dat ze meteen ontspannen, aanwezig zijn, en als vanzelfsprekend hun zinnen laten ontstaan. Hoe meer je jezelf oefent in ‘niets doen’ hoe krachtiger en echter je uitstraling wordt. Je wordt op een natuurlijke manier ‘aantrekkelijk’ voor…geïnteresseerden, collega’s, personeel en klanten.

Met niets doen veel laten gebeuren. Wie wil dat niet? Ik nodig je uit je aandacht via je ogen beschikbaar te stellen, terwijl je spreekt en wees benieuwd naar wat er gebeurt. (Pas op, niet te hard werken!)

En dat hoor ik graag van je.
Ik nodig je van harte uit te reageren op dit artikel.


6 reacties op Oogcontact ‘maken’ is niet nodig

  1. Hoi Lianne,
    wat een goed artikel, het heeft me de OGEN geopend! :-)
    Ik kan je tips vooral nu gebruiken, met het OOG op de videopresentatie die ik morgen moet gaan maken met de andere deelnemers aan de MVMW training van Laura. Ik hou je tips voor OGEN.
    en zorg dat ik morgen met mijn OGEN beschikbaar ben.
    groeten en bedankt,
    Lorraine

  2. Een eye-opener voor velen. Presenteren en beschikbaar zijn is niets doen. Ik ga vandaag weer een hoop koeien in het weiland bekijken.

  3. @Lorraine, @Sander

    Dank voor jullie leuke en ondersteunende reacties!
    Hartelijke groet,
    Lianne

  4. Ingrid zegt:

    Lieve Lianne
    Weer zo’n raak en diepe lagen rakend artikel!
    Hebben de zachte ontspannen ogen te maken met de schakel, de brug, dat wat het mogelijk maakt om sowieso contact te maken?
    Al het goede bestaat uit drie, is inherent aan de polariteit/dualiteit.
    Ook in de situatie spreker en toehoorder is er een derde component: nl. de verbinding. Datgene wat gesproken wordt. Dat is nmm de schakel waaraan de zachte, ontspannen ogen dienstbaar zijn.
    Zo krijgt En de spreker betekenis En de toehoorder. Maar beide kunne alleen maar in die rol zijn vanwege ‘dat wat gesproken wordt’, uitgedrukt, ondersteunt en zichtbaar gemaakt door de ogen.
    Ik zie weer uit naar je volgende artikel.
    hartelijke groet
    Ingrid

  5. Dag Ingrid,

    Dank voor je reactie.
    Ogen vormen zeker een brug, als middel. Het gaat om de aandacht richten en afstemmen. Ook blinden kunnen beschikbaar zijn voor anderen :-)

    Je zegt het mooi; spreker, toehoorder, verbinding.
    Ik voeg er nog aan toe dat het niet altijd om een gesproken woord hoeft te gaan.
    Stilte is voor mij niet beter of slechter dan woorden gebruiken.
    Maar ik begrijp precies wat je bedoelt en je raakt voor mij de essentie als je zegt dat het zowel om de betekenis van de spreker als die van de toehoorder gaat!

    En ik kijk uit naar nieuwe reacties van je!
    Hartelijke groet,
    Lianne

  6. André Driessen zegt:

    De intensiteit van oogcontact is afhankelijk van de interactie die tot stand komt. Je ziet dus hoe en hoe lang je iemand in het publiek kunt aankijken. Niet voor niets worden ogen de venster van je ziel genoemd. Als iemand zich niet prettig voelt bij een ‘priemende blik’ ga je die niet onnodig lang aankijken.